ตุ๊กตา

องค์ประกอบของนวนิยายขนาดสั้นเรื่องนี้ที่ทำให้เป็นเรื่องโปรดเรื่องนึงของ Sunday Book Club คือมีตัวละครเด็กที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่มีความสุขนัก แต่เด็กยังไงก็หาความสุขได้เรียบง่าย แม้แม่ ยาย พี่เลี้ยง ไม่เคยจะทำความเข้าใจหนูน้อย ไม่พูดคุยกับเธออย่างจริงจัง ไม่เข้าอกเข้าใจ แม่ผลักภาระไปให้นักจิตบำบัด ใช้เงินแก้ปัญหา เอาปัญหาไปทิ้ง ให้เป็นภาระคนอื่น

ตัวละครมีมิติ โดยเฉพาะหนูน้อยบูและคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวยังสาวสุวภาสองตัวละครนี้สมจริงมาก หนูน้อยบลู บู บูรณาแม้จะรักพี่ตุ๊กตาแต่ก็ยินดีถ้าพี่ตุ๊กตาจะได้กลับบ้าน พี่ตุ๊กตาเขาไม่สบาย แต่ไม่มีใครฟังหนูเลย ตัวละครแม่แม้จะชอบทิ้งปัญหา แต่ก็มีสำนึกว่ามันจะไปเป็นปัญหาคนอื่น แต่ก็ทำอยู่ดี แต่ก็อยากแก้ตัว

หนูน้อยบูกับหนูน้อยพรรษาเคารพกติกาที่ผู้ใหญ่ตั้งตามอำเภอใจอย่างน่าเอ็นดู มีความหลอนแบบไม่แน่ใจว่าอะไร ผี คิดไปเอง หรือบังเอิญ มีการวิพากษ์สังคมที่ตักตวงผลประโยชน์จากความอ่อนแอไร้ทางสู้ของเด็ก

เรื่องนี้เคยดูละครตอนเด็กมากๆ แต่ยังจำได้อยู่เลยเพราะน่ากลัวแบบโคตรหลอนและน่าสงสารมาก พลังเรื่องเล่ามีจริงเพราะเรื่องนี้ผ่านมาเกือบสี่สิบปีแล้วยังฝังอยู่ในหัว

หนูอยากกลับบ้าน หนู อยาก กลับ บ้าน หนู…อยาก……กลับ……..บ้าน